In het artikel over de terugblik van de allereerste Korpsdag werd gesteld dat Wil Maaswinkel de oudste deelnemer zou zijn, maar dit had Jan Meijboom (op een haar na 89) moeten zijn. Mooie aanleiding voor een rectificatie is onderstaand interview met deze elk jaar op de Dienstvakdag/Korpsdag trouw aanwezige oud-collega, die bij LO&Sport een lange carrière achter de rug heeft en al bijna 25 jaar geleden met FLO vertrok. Een terugblik op zijn hoogtepunten.
Naast zelf geschreven antwoorden op digitaal toegezonden vragen, heb ik begin oktober ook een persoonlijke ontmoeting met Jan. Op de Spoorkazerne, waar hij – in de buiten het hek gelegen villa (waar een tijdje onze Leefstijlcoach werkzaam was), pal langs de weg, vroeger gestationeerd was als LO&Sport Rayon officier.
Die functie kreeg hij niet zomaar, daar komt hij verderop zelf op terug. In de periode dat hij in ’t Harde sportinstructeur was, had hij in Deventer een bijbaantje als gitarist in een band en belandde daardoor vaak pas ’s nachts in zijn bed. Na een auto-ongeval was het duidelijk dat hij én sportinstructeur én gitarist samen teveel was en koos voor sportinstructeur maar als gevolg dat hij (vanwege de gewenning) ’s nachts geen oog dicht deed. Die tijd benut voor het halen van een HBS-diploma waardoor hij later in aanmerking kon komen om de ALO in Den Haag te mogen gaan volgen. Hij werd daarmee (samen met Hans Vogelaar) de eerste sportacademie opgeleide sportofficier, en ontving daarvoor onderstaand certificaat.
Mooi bruggetje naar Jan zijn eigen verhaal is het verlaten van de eetzaal op de GSK. Een Paresto-medewerker schat Jan tussen de 75 en de 78. Ook tijdens ons geanimeerde gesprek wekt hij totaal niet de indruk al op weg te zijn naar de negentig. Ziet er ook nog steeds goed gesoigneerd uit.
Fitte uitstraling
"Volgens mij is een goede gezondheid, voor 90 %, een zaak van geluk hebben. Als je genetisch belast bent met familiaire aandoeningen dan heb je gewoon pech. Gezond leven is natuurlijk ook een belangrijke voorwaarde en voor mij betekent dat regelmatig sporten. Fietsen, wandelen en zwemmen zijn voor mijn leeftijd goede keuzes en dat doe ik, samen met mijn vrouw, dus ook regelmatig. Een ander aspect is dat je bij de tijd moet blijven en je niet moet gaan gedragen als een bejaarde die achter de geraniums zit, dus wij varen regelmatig met ons sloepje, ik maak graag filmpjes die ik dan aanvul met filmpjes die ik maak met mijn drone ( DJI Mavic Classic). Hiervoor heb ik mijn vliegbrevet moeten halen. Ik probeer ook op de hoogte te blijven van nieuwe ontwikkelingen op het gebied van PC-gebruik en AI. De keuze van je kleding voegt daar denk ik ook wel iets aan toe.
Over sloepje gesproken. Frits Buscher, zie ook bijna onderaan, maakte de fout om zijn vrouw mee te nemen het IJsselmeer op, tijdens een zware storm. Die ging dus nooit meer mee, dus moest ik (als een van zijn sergeanten) mee als hij wilde zeilen. Als geboren Scheveninger vond ik dat erg leuk, en wakkerde mijn gevoel voor de boot weer aan. Later 12 jaar lang met mijn vrouw, na gedoseerde opbouw, op zee gezworven met een 40 voeter (12m20). Om snel op zee te kunnen komen, zijn we daarom in Kollum (Friesland) gaan wonen vlak bij het Lauwersmeer.
Herinneringen SMLO
Ik had gehoorbeschadiging opgelopen doordat we slechts watjes in de oren hadden op een Centurion tank. Schieten op Vlieland met HE (High Explosion), je kwam zowat een halve meter van de grond af. Een parate functie was niet meer mogelijk, zo ben ik bij LO&Sport gekomen.
Ik had geen betere keuze kunnen maken! Als je van je liefhebberij je vak kan maken dan ben je een geluksvogel.
Ik weet nog redelijk goed hoe mijn opleiding is geweest.
Op 4 maart 1963 ging ik naar de SMLO in Hooghalen samen met Ben Witte, Charles van Pellens, They Berns, Ruud Makarawung, Teun van Soest, Wil Oogink, Gerard van Dongen en twee marechaussees: Van Mierlo en Van der Kamp. (Zie foto) Charles Pellens was Commando en is later verongelukt bij het parachutespringen. In die tijd was Lkol Rijkens commandant. Adj. Vermeltvord school adjudant en schermleraar, Jaap ter Haar, ongewapend vechten, Dhr Siegers (gymnastiek), Frits Oldeburger (terreinwerk)en Scheepmakers (zwemmen). Al met al een pittige opleiding waar ik veel heb geleerd. Uiteindelijk slaagde ik als tweede. Mogelijk heb ik niet alle namen juist geschreven maar als je bijna 89 jaar bent gebeurt dat gewoon.
Een grappig voorval overkwam Ben Witte (mede cavalerist). Bij het in "Apengang" verplaatsen over de touwbaan viel Ben naar beneden. Het liep goed af maar toen hij opstond had hij een denneappel in zijn voorhoofd, de hele klas lag in een deuk. Dhr Siegers was in onze ogen al op leeftijd en ik herinner mij dat als de klas luidruchtig was, hij in de hoek ging staan met zijn gezicht in de hoek tot iedereen stil was en bij het evenwichtslopen het voorbeeld gaf niet op de evenwichtsbalk maar over de witte lijn van het volleybalveld waar hij zogenaamd zijn evenwicht dreigde te verliezen en ons liet zien, door zijn zwaartepunt naar beneden te brengen, om dit te herstellen.
Na mijn opleiding werden Ben en ik geplaatst als sportinstructeur in Amersfoort op de Prins Willem III kazerne. Op eigen verzoek werd ik in 1965 overgeplaatst naar de Tonnetkazerne in 't Harde.
De mooiste functie.
Moeilijke vraag!! Ik vond veel (alle) functies mooi maar één van de functies was hoofd LO op de sectie LO/Sport van COKL.
Daar hebben Ruud Kuitems en ik een totaal andere weg ingeslagen voor de (toenmalige) toekomst voor de organisatie.
Wij vonden dat wij met onze organisatie verantwoording moesten kunnen afleggen aan de commandanten en dus "groener" moesten gaan worden. In die tijd deden we namelijk datgene wat WIJ belangrijk vonden en niet wat de commandanten belangrijk vonden. Dus contact en overleg met de commandanten over onze Fysieke- en Mentale einddoelen. We kwamen toen op het pad Methodiek, Didactiek en Systematiek, dus het formuleren eindleerdoelen en daar van afgeleid, de lesdoelen die beiden geformuleerd werden in termen van "Gedrag", "Voorwaarden " en "Norm". Voor bijvoorbeeld "touwklimmem",
Eindleerdoel: 6 meter kunnen klimmen in een verticaal touw in overall, hoge schoenen en helm.
Eerste lesdoel: de techniek van de schippersslag (norm) aanleren in sporttenue.(voorwaarde)
Tweede lesdoel: een aantal slagen in schipperslag (norm) in overall (voorwaarde)
Derde lesdoel: 6 meter klimmen (norm) met overall en hoge schoenen (voorwaarde) etc. etc.
We hebben, in samenwerking met hoofd opleidingszaken, Generaal Henk Boog, dit geïntroduceerd in onze organisatie. In die tijd was COKL ook met deze vernieuwing bezig onder leiding van een burger onderwijskundige, dhr Teube, en was de aanleiding dat we deze weg zijn ingeslagen. Het was dus eigenlijk een vertaling voor onze organisatie en geen eigen uitvinding. We hadden bij de invoer van deze werkwijze op sportbureaus veel tegenwerking maar door veel bezoeken hebben we wel voet aan de grond gekregen.
Naast deze ontwikkeling heb ik nog een aantal werkstukken geschreven over "Transfer of Training" en Mentale training (als onderdeel van leergangontwikkeling ) waaronder bijv. hulpverlening voor groepstraining (denk daarbij aan het helpen van onze vrouwelijke leerlingen of voor geneeskundig personeel om met brancards hindernissen te kunnen overwinnen).
We leefden in die tijd met dienstplichtigen. Mijn idee was dat we voor de dienstplichtigen, naast de lessen die specifiek voor een onderdeel werden gegeven, ook de dienstplichtigen iets mee moesten geven voor na hun diensttijd. Transfer of Training kan daar bij helpen. Als voorbeeld geef ik het handgranaat werpen. De technieken van werpen, bovenhands werpen kan ook aangeleerd worden met het spelen van softbal of honkbal waarmee zowel de werptechniek voor het werpen van handgranaten wordt aangeleerd en het sprinten wordt getraind. Op deze wijze, dacht ik dat de sportlessen voor de deelnemers aan onze lessen aantrekkelijker zouden worden.
Ski-lessen
Op een bepaald moment werd ik op de sectie LO/Sport COKL door Gene Savelkoul benaderd om het geven van skilessen aan militairen en hun gezin die in Mönchengladbach waren gelegerd te autoriseren zodat de mogelijkheid werd gecreëerd om een aantal sportinstructeurs op te leiden als skileraar. Hij had zelf via contacten in Mönchengladbach contact gehad met een Duits onderdeel, Gebirgjager in Murnau am Staffelsee, die een ski-leraar had die Duitse militairen opleidde op de Zugspitze in Garmisch-Partenkirchen. Uiteindelijk is dit gelukt waardoor o.a. Bart Smits, Rinie van Kuik, Wil Philippe, Ton Kempkens en nog een sportinstructeur uit Limburg (wiens naam ik even kwijt ben) en ikzelf opgeleid werden als ski-leraar. Na dien werden wij in de gelegenheid gesteld om in een bepaalde periode op de Zugspitse les te geven aan de gezinnen uit Mönchengladbach. Prachtige tijden vooral de apres-ski -momenten waarop Rinie van Kuik accordeon speelde en wij in volle borst meezongen.
LO&S veranderingen door de ogen van Jan
De grootste verandering is de overgang van een leger met dienstplichtigen naar een leger uitsluitend met beroepsmilitairen. Dit heeft zonder twijfel ook veel invloed gehad op de aanpak van de sportlessen. Voor mij zijn de krachtoefeningen in de krachttrainingsruimten nieuw. Het individueel trainen is een geweldige mogelijkheid om je lichaam in conditie te brengen en te houden. Wat er in de lessen is veranderd kan ik niet overzien, daarvoor zou ik het lesprogramma moeten kennen en zien.
Collegialiteit/vriendschap
Voor mijn gevoel moet ik nog iets belangrijks kwijt. Dit gaat over de collegialiteit/vriendschap van Leen Pfrommer.
Leen was mijn directe commandant als Regionaal en Legerkorps Sportofficier toen ik als oudste majoor Rayon LO/Sportofficier was van het Rayon Harderwijk. Als Leen voor de schaatskernploeg als trainer/coach voor de KNSB op pad was
moest ik zijn functie waarnemen voor een periode van 5 maanden. Dat heb ik ongeveer 6 jaar gedaan. Dus een dubbele functie en een drukke tijd.
Op een gegeven moment komt Leen bij mij op werkbezoek en vertelde mij dat hij en Iet (zijn echtgenote), het wel genoeg vonden en er eerder uit het leger wilde en ik zou zijn opvolger worden. Zoals je weet was ik een laatbloeier en de regel was dat je na de bevordering minimaal 3 jaar effectief in een rang moest dienen. Gezien mijn leeftijd was dat dus niet mogelijk en ik vertelde hem dat die bevordering voor mij was uitgesloten. Leen was diep teleurgesteld en ik vond het ook jammer. Een dag later komt Leen weer op mijn bureau en vertelde dat het probleem opgelost was. Hij had met Iet zijn vrouw overlegd en samen hebben besloten dat hij 1 jaar eerder de dienst ging verlaten zodat ik wel voldeed aan een termijn van 3 jaar. Ik zij dat een prachtig gebaar was maar vertelde hem dat er nog een probleem was. Wij worden bevorderd op anciënniteit en ik was bij lange niet de oudste majoor binnen de organisatie. Ook dat regel ik zei hij ik ga morgen met de Legerkorpscommandant praten en zeggen dat ik de enige kandidaat was die deze functie met onmiddellijke ingang voor 100% kon vervullen omdat ik al 6 jaar hem verving.
Uiteindelijk ben ik dankzij de inspanningen van zowel Leen als Iet toch tot Lkol. Bevorderd. En zo was Leen de vijfde Cdt,, naast de Lkol. Karel de Wijk, Luc van de Wee, Harry Kok en Jaap de Groot die mijn loopbaan hebben bepaald. Kortom: Ik heb heel veel geluk gehad met deze collega's."
.jpg/picture-200?_=1a0f8c383f0)
Anekdotes
Ik had al gesteld dat het in Ermelo een geanimeerd gesprek was. Jan is een vlotte prater en heeft zijn herinneringen nog scherp in zijn geheugen. Omdat het zulke leuke verhalen waren, hieronder een samenraapsel van flarden van het gesprek.
Eerst het verhaal over het samen met een collega ophalen van een boot bij Zwarte Jopie samen met een collega, sportofficier Frits Buscher.
Frits (C-LO&Sportgroep ’t Harde) kocht een boot in Amsterdam en dat bleek op de Wallen te zijn. Kocht hij van Zwarte Joop, dat bleek dus een redelijk louche nachtclubeigenaar te zijn. Stonden wij daar ineens tussen zeer schaars geklede dames zaken te doen….
De boot bleek overigens een houten schip te zijn. We varen de Amstel af en komen op het randmeer. We varen in de buurt van Nijkerk en raken ineens de grond.
We gingen op onderzoek uit en de boot stond half vol met water. We konden niet meer verder. Hebben de boot daar moeten aanleggen, zijn zwemmend naar de overkant gegaan en met de bus naar Harderwijk.
De volgende: Jan herinnert zich dat hij daar ooit nog een waterpolowedstrijd gespeeld had, omdat de Nijkerkse vereniging geen binnenzwembad had. Deden ze in het Nijkerkernauw. (Op steenworp afstand van de plek waar de superkazerne gaat komen.)
Het onderwerp buitenwater zwemmen komt (mede doordat dit de redacteur erg aanspreekt en vanwege diens woonplaats) dan ter sprake en Jan geeft aan een keer met leden van zijn Harderwijker waterpoloclub 10km te hebben gezwommen. Jan was toen ongeveer 17 jaar, de overkant (Flevoland) bestond toen nog niet wat betekent dat Jan in de Zuiderzee zwom. Wetsuits bestonden toen ook nog niet!
Zie je die foto? Samen met Gene Savelkoul het WK GOAL Bal voor gehandicaptensporters in Maastricht georganiseerd, met ondersteuning van CIOS Sittard. Iedereen kreeg een donkere bril op om de handicap gelijk te maken. (Waren ook slechtzienden bij.)
De bal zat overigens een belletje in.
Hierdoor benaderd om WK Zitvolleybal voor gehandicapten te organiseren, in Arnhem. Vanuit LO&Sport kreeg ik daar tijd voor. Waren mooie extra’s.
Het artikel is wat lang geworden. Had korter gekund. Om met een van Jan zijn mooie uitspraken af te sluiten: “Als je over mij een kort artikel zou willen schrijven, hoef je slechts 1 woord te vermelden. GELUK.”
Publicatiedatum: 02 oktober 2026