Als aankeiler van het LO&S Tourspel hielden we een week of 3 geleden dit interview met Rutger over diens voorbereiding op een ware monstertocht in Noorwegen: de Styrkeprøven (wat letterlijk 'krachtproef' betekent. Hoe het hem verging, lees je in een adembenemend mooi verslag dat hij schreef in zijn herstelperiode.

"Voor veel wielrenners staat de Styrkeprøven al jarenlang bekend als een van de mooiste en zwaarste fietstochten van Europa. De route gaat door het indrukwekkende Noorse landschap, langs fjorden, rivieren en besneeuwde bergtoppen. Dit jaar ging ik de 'krachtproef' aan: 530 kilometer en 5.000 hoogtemeters van Trondheim naar Oslo. Mijn doelen waren eenvoudig: finishen, mijn grenzen verleggen en onderweg vooral genieten van het avontuur.

De voorbereiding verliep niet optimaal. Na een voetbreuk tijdens een ultramarathon in Zwitserland in de zomer van 2025 ben ik pas vanaf februari weer serieus begonnen met trainen. Toch stond de basis er uiteindelijk goed voor. In de vijf maanden voorafgaand aan de tocht fietste ik bijna 6.000 kilometer en combineerde dit met twee tot drie hardloop- en krachttrainingen per week.

De uitdaging begon zelfs nog vóór de officiële start. Door problemen met vergunningen was de organisatie genoodzaakt de start te verplaatsen naar Lillehammer. Samen met een groep Nederlandse deelnemers besloot ik toch vanuit Trondheim te vertrekken. De hotels waren al geboekt en we hadden ons voorbereid op de volledige afstand. Dat betekende dat we de eerste 340 kilometer volledig zelfvoorzienend moesten afleggen voordat we konden aansluiten op het officiële evenement. Gelukkig hadden wij twee bussen die elke 75km een kleine bevoorradingspost kon opbouwen. Uiteindelijk reed ik het grootste deel van de tocht samen met een vriend en twee andere deelnemers die bij ons tempo konden aanhaken.

Om op tijd in Lillehammer te zijn voor de start om 1100, vertrokken we vrijdagavond om 20.00 uur. Wat vooraf een ruime marge leek, bleek door de weersomstandigheden allesbehalve comfortabel.

Een route van A naar B heeft één groot nadeel: de wind kan je beste vriend of je grootste tegenstander zijn. Helaas stond er gedurende vrijwel de hele tocht een krachtige zuidenwind. Dat betekende de hele tocht tegenwind, precies het scenario waar je niet op hoopt. Waar we vooraf rekenden op een gemiddelde snelheid van ongeveer 30 kilometer per uur, kwamen we uiteindelijk niet verder dan 26,7 kilometer per uur.

Alsof dat nog niet genoeg was, kregen we onderweg vrijwel alle weersomstandigheden voorgeschoteld. We begonnen in lichte regen, genoten af en toe van zon, maar kregen ook te maken met zware regenval en onweersbuien die het soms bijna onverantwoord maakten om door te fietsen. Schuilen was nauwelijks een optie. Lange stukken van de route liepen door dunbevolkt gebied en doorweekt onder een boom gaan staan was met de harde wind eerder een recept voor onderkoeling dan voor herstel. Omdat de bevoorradingsposten ongeveer 75 kilometer uit elkaar lagen, was doorfietsen vaak de beste keuze. Daar konden we tenminste schuilen, droge kleding aantrekken of even opwarmen onder een deken.

Klik op de foto voor beelden van het echt heftige noodweer

Fysiek voelde ik mij verrassend sterk. De vele trainingsuren betaalden zich uit en ook de 36 gecategoriseerde klimmetjes in het parcours waren goed te doen. Mijn grootste tegenstander bleek niet het parcours, maar de vermoeidheid. Rond drie uur 's nachts en opnieuw rond drie uur 's middags kreeg ik het zwaar. Tijdens beide momenten voelde ik me ongeveer een uur lang uitgeput en moest ik vechten om mijn ogen open te houden.

De slaapdeprivatie was zonder twijfel de grootste uitdaging van de tocht. Hoewel de Noorse midzomernacht helpt, omdat het vrijwel de hele nacht licht blijft en het slechts tussen één en drie uur schemerig is, blijft een nacht doorhalen op de fiets zwaar. Hardlopend heb ik hier minder moeite mee. Een powernap wilde ik ook vermijden. Door voortdurend te blijven eten, actief bezig te blijven en strategisch cafeïne te gebruiken, wist ik deze moeilijke fases door te komen.

Daar stonden gelukkig veel mooie momenten tegenover. Het Noorse landschap stelde geen moment teleur. Watervallen, snelstromende rivieren en besneeuwde bergtoppen vormden het decor van een prachtige route. Vooral de vroege ochtenduren maakten indruk. Terwijl de zon langzaam opkwam boven het vrijwel verlaten binnenland van Noorwegen, ervaarde ik een rust die moeilijk onder woorden te brengen is. Ook het zien van meerdere elanden die de weg overstaken maakte indruk. Indrukwekkende en imposante dieren, al zie je ze liever op afstand de weg oversteken dan vlak voor je fiets.

Ook vanuit mijn werk als leefstijl- en performancecoach zie ik duidelijke parallellen met Defensie. Wat mij door de moeilijke momenten heen hielp, waren eigenschappen die ook binnen Defensie van grote waarde zijn: doorzettingsvermogen, focus houden op kleine tussendoelen, omgaan met tegenslagen en accepteren dat ongemak soms onderdeel is van het proces. In plaats van te denken aan de volledige afstand, richtte ik mij telkens op de volgende bevoorradingspost. Daarnaast voelde ik mij vooral dankbaar dat ik fysiek gezond genoeg ben om zulke uitdagingen aan te gaan en zulke ervaringen mee te maken. Dat is iets wat zeker niet vanzelfsprekend is. Dankbaarheid is een sterke motivator die mij door zware momenten helpt.

Daarnaast draait langdurig presteren om goed voor jezelf te blijven zorgen. Volgens mijn Garmin verbruikte ik tijdens de rit ruim 11.450 kilocalorieën. Die energie moet je vanaf het eerste uur blijven aanvullen om inzetbaar te blijven en uiteindelijk de finish te halen. Ik schat dat ik onderweg veertien bidons sportdrank met elk ongeveer 80 gram koolhydraten heb gedronken, aangevuld met vijftien gels, zes broodjes, vier bekers soep, meerdere gevulde koeken en stroopwafels, plus grote hoeveelheden cola, koffie en water met elektrolyten.
Toen Oslo uiteindelijk dichterbij kwam, voelde ik dat ik nog energie over had. In de laatste uren was ik de sterkste van onze groep. Het kopwerk tegen de harde tegenwind gaf mij extra motivatie. Waar de vermoeidheid bij de anderen zichtbaar toesloeg, kon ik nog een tandje bijzetten en onze groep richting de finish leiden.

Na 530 kilometer kwam er een einde aan een avontuur dat ik nooit zal vergeten. Uiteindelijk deden we iets meer dan 24 uur over de volledige afstand. Door de weersomstandigheden zeker 4 uur langer dan ik had verwacht. De Styrkeprøven was precies wat de naam belooft: een echte krachtproef. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Een ervaring die laat zien hoeveel er mogelijk is wanneer voorbereiding, doorzettingsvermogen en de juiste mindset samenkomen."

Publicatiedatum: 26 juni 2026

Naschrift redactie
Oké, je kunt weer ademhalen......
Het kan niet anders, of je zit nu echt helemaal stijf van de adrenaline om hier door te klikken naar het LO&S Tourspel van die andere monstertocht: 21 etappes met tussendoor de beklimmingen van pittige cols in de Pyreneeën, Alpen en Vogezen.