07 januari. Nederland is voor het eerst sinds jaren weer eens bedolven onder een flinke laag sneeuw. En bijna direct ook, buiten de sneeuwpret, volledig ontregeld maar alles bij elkaar duurt het slechts een week. De redactie moet denken aan een land als IJsland, dat maandenlang te dealen heeft met deze situatie. IJsland? Hè, daar is onze goedlachse sportinstructeur uit Havelte vorig jaar naar geëmigreerd. Hoe zou het haar daar bevallen?
Voor degenen die jouw naam nog onbekend vinden klinken: Wat kun je allemaal vertellen over SGT LO&Sportinstructeur Athena Landsman?
"Mijn reis begon in 2013 als boordschutter bij 45 PainfBat, met als trotse mijlpaal mijn uitzending naar Irak in 2016 (CBMI). Een ervaring om nooit te vergeten. Via het Zadkine stroomde ik door naar VTO-lichting 21-22. Dat was een intensief traject. Na jaren niet in de schoolbanken te hebben gezeten, moest ik flink schakelen in mijn houding en gedrag. Maar dankzij de intensieve begeleiding tijdens mijn stages in Assen en 't Harde heb ik de eindstreep gehaald. Het bracht me precies waar ik wilde zijn: terug op het oude nest in Havelte, maar nu als militair sportinstructeur. De overstap was qua cultuur wel even wennen.
Mijn kracht als instructeur lag in mijn inlevingsvermogen. Omdat ik zelf jarenlang 'aan de andere kant' stond als deelnemer, wist ik precies wat de groep nodig had. Waar ik het meest trots op was? Als ik zag hoe een groep elkaar naar een hoger niveau tilde. Dat ze elkaar beter maakten en daardoor echt vooruitgang boekten; dat proces zien is goud waard.
De sfeer bij de LO&Sportgroep JPK was geweldig: hard werken, maar ook keihard lachen en van elkaar leren. Die interactie en die unieke kameraadschap, dat ga je in de burgermaatschappij niet snel vinden. Wees daar zuinig op!"
Je was al gedetecteerd met een bepaald talent, vooral de crossloop en het oriënteringslopen. Kun je wat ervaringen naar boven halen over je selectie en wedstrijden in een militaire equipe?
"Klopt. Tijdens de VTO nodigde Jurjen Blokzijl mij uit om mee te trainen bij het team en ik was meteen verkocht. Wat dit werk zo uniek maakt, is de ruimte die je krijgt. Dankzij Kap Samuel van Beelen kreeg ik, zelfs als het druk was op het werk, de kans om veel met het team te trainen. Daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor. Ook werd verwacht dat je meedeed aan zoveel mogelijk burgerwedstrijden om beter te worden.
Daarnaast nam ik op eigen initiatief deel aan de Militaire Vijfkamp. Die inzet leverde mooie resultaten op: goud op het NMK Militaire Vijfkamp (2024) en NK Oriënteren (2023), zilver op het NK (2024) en brons op het NMK Oriënteren (2023). Zelfs hier in IJsland pakte ik in 2025 nog een derde plek tijdens het ICE-O event.
Het absolute hoogtepunt en mijn grootste trots was het MWK-OL in Spanje. Ik was de jongste van de ploeg met slechts drie jaar ervaring, maar dankzij de theorie van de IOL-opleiding kreeg ik het spelletje sneller onder de knie. Het was enorm leerzaam om tussen zoveel landen te staan. Bovendien was de sfeer top; Michel, Pim en Jurjen hebben echt een hecht team gecreëerd. Terugkijkend zijn dit de parels van het werk. Op hoog niveau sporten, grenzen verleggen en dat gewoon in 'de baas zijn tijd'… waar anders krijg je die kansen?"
En toen ineens was je carrière bij LO&Sport voorbij, want je ontmoette een leuke knul?
"Dat was zeker niet gepland! Na een wedstrijd op Gran Canaria sloot ik mijn vakantie af in een hostel op Tenerife. Daar ontmoette ik Bessi. De klik was direct. Een jaar lang vlogen we elke 8 weken heen en weer om elkaar te kunnen zien. Omdat hij een eigen bedrijf heeft in IJsland en niet weg kon, stonden we voor de keuze. Mijn contract liep af, dus de timing dwong me tot een besluit.
Toch was het een enorm dilemma. Ik zat op mijn hoogtepunt en stond op het punt om naar de LO&Sportgroep in Stroe te gaan, waar ik dichter bij mijn vader en halfbroertjes zou wonen. Daar kwam bij dat mijn moeder datzelfde jaar terugverhuisde naar Amerika. Uiteindelijk won het gevoel: ik wilde later geen spijt hebben dat ik het niet geprobeerd had. De drang om samen een leven op te bouwen met Bessi was sterker dan het behouden van mijn geweldige baan, waarvan ik gelukkig weet dat ik altijd welkom ben om terug te keren.
De overgang was zwaar. Ik landde in januari in de donkerste maand van het jaar en de eenzaamheid van de burgermaatschappij sloeg toe. Omdat mijn eigen familie voornamelijk in Amerika woont, voelde de LO&Sport als de familie die ik in Nederland had en die ik moest loslaten. Dat gemis sijpelt vooral binnen als de dagen hier donker zijn. Ik zoek nog steeds naar zo'n hechte groep hier. IJsland heeft geen leger, dus misschien vind ik die kameraadschap ooit bij de befaamde reddingsteams (ICE-SAR), de brandweer of de politie. Ik heb mijn draai redelijk gevonden, maar die unieke militaire band blijft een gemis."
Hoe heb je het leven het afgelopen jaar in IJsland opgepakt? Bevalt het wonen daar en heb je al werk?
"Jullie dachten goed: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik startte lokaal, maar werk inmiddels ook bij de grote keten ‘World Class’ als PT’er en groepslesinstructeur. De lessen probeer ik in het IJslands te geven; pure topsport voor de hersenen. Eén verkeerde klemtoon en je zegt iets heel anders. Zo instrueerde ik een groep per ongeluk om ’90 geil (graður)’ te zijn in plaats van 90 graden. Tja, dat zorgt wel voor vermaak in de zaal…
Sociaal heb ik aansluiting gevonden via hikes, trailruns en de CrossFit-community. Ook kom ik via Bessi regelmatig in contact met zijn oud-collega's van de politie; die humor komt gelukkig aardig in de buurt van wat ik gewend ben. Mijn wekelijkse routine is inmiddels behoorlijk 'Viking-proof': de ijskoude rivier naast ons huis in, de bergen in en daarna ouwehoeren in de 'hot pot'. Zodra de zon terugkomt, leeft iedereen hier op. Maar het leven is rustig, soms té rustig. Dus je moet hier echt zelf de uitdaging opzoeken."
We hebben nu in Nederland al 6 dagen sneeuw. Hoe ga jij om met de winter in IJsland? En hoe was vorig jaar je eerste zomer daar?
"Daar moet ik wel om lachen, want hier gaat het leven gewoon door, ongeacht storm of meters sneeuw. Het is letterlijk: spijkerbanden onder de auto en gaan. De grootste uitdaging is niet de kou, maar het licht. In de winter is opstaan met maar een paar uur daglicht echt een opgave. De zomer is het tegenovergestelde: de middernachtzon. Het is magisch om bovenop de berg Mullakolla te staan en de zon het water te zien aantikken om direct weer op te komen. Je raakt je besef van tijd kwijt, maar de energie die het geeft is bizar."
Afsluiting & Boodschap
Dat brengt me bij een oproep aan jullie. Ik mis de LO&Sport-humor en de verhalen van de kazerne soms echt. Ik woon in het prachtige Dalvík (Noord-IJsland) en we hebben hier altijd drie gastkamers klaarstaan. Dus mocht je ooit de middernachtzon willen zien, willen skiën, of gewoon willen ervaren hoe het leven hier is: jullie zijn meer dan welkom. De deur staat altijd open voor oud-collega's. Kom langs, dat zou ik echt geweldig vinden!
Publicatiedatum: 19 januari 2026