Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 

EINDELIJK NEDERLANDS MILITAIR WIELERKAMPIOEN!!

Door Luuk Nissen

Luuk Nissen heeft in de afgelopen al vele podiumplaatsen behaald en prijzen gewonnen. In bijna alle takken van de wielersport stond hij op de bovenste podiumtrede, zowel in het veldrijden als op de Mountainbike. Op de racefiets bleef het echter steken bij vele bronzen en zilveren medailles. Tot afgelopen vrijdag 04 september 2020. We keren met luuk terug naar het begin van dit jaar en eindigen uiteindelijk op de Vlasakkers van de Bernhardkazerne, waar al sinds jaar en dag het NMK Wielrennen wordt georganiseerd.

Coronaconditie
Het zijn rare tijden. Begin maart kregen we daar ook nog plots het bericht bij dat mijn broertje een goedaardige tumor had in zijn hoofd. Goedaardig klinkt positief, maar dat ding moest er wel met spoed uit. Door de corona maatregelen werd de IC capaciteit echter drastisch beperkt en kon hij niet terecht. Ik ben erg bezorgd geweest en was opgelucht toen hij een paar weken later toch met succes geopereerd kon worden. De volgende woorden zullen wellicht haast filosofisch klinken. Maar het besef dat wij ons gelukkig en gezond mogen prijzen, heeft mij de afgelopen periode in conditie gehouden. Naar buiten mogen, in vrijheid kunnen bewegen en in een goede gezondheid verkeren is een zegen.

Over de training:
Het belang van krachttraining voor duursporters wordt vandaag de dag nog steeds behoorlijk onderschat. De afgelopen jaren heb ik me daar in verdiept en toegepast op mezelf. Voor de rest gewoon een klassieke voorbereiding , met eerst een goeie aërobe basis leggen en daarna wat hoger in intensiteit. Als ik later groot ben, zal ik daar wel eens een boek over gaan schrijven, haha.

Voorbereidingswedstrijden

Veel koersen werden afgelast. Toch heb ik ten tijde van de versoepelingen een handvol (trainings)wedstrijden kunnen rijden. Tijdens ons weekje zomerverlof in Limburg wist ik op de historische wielerbaan van Geleen zelfs gelijk te winnen. En twee dagen later werd ik 3e in een massasprint op de baan in Venlo. Een peloton van boven de 100 man en een aantal zeer sterke Duitse elite-renners stonden daar aan de start. Die week voelde ik al wel dat ik ‘in orde’ was.

Als stafofficier EC ben ik samen met het Platform MS&C druk aan het schrijven aan het Handboek MS&C. Hierdoor ben ik als ‘binnenslaper’ veel in Amersfoort geweest de afgelopen weken. Ik heb mezelf in augustus dus wel een paar keer wedstrijdspecifiek kunnen prikkelen in mijn eigen achtertuin op de Vlasakkers.

De tegenstand in het NMK-deelnemersveld
Aan kansberekening doe ik eigenlijk nooit. Zodra ik een nummer opspeld, wil ik winnen. De meest geduchte tegenstanders moet ik zoeken tussen mijn teamgenoten van de militaire wielerselectie. Maar los van die sterke mannen vond ik de rest van het deelnemersveld ook écht ongelofelijk sterk!

Het verloop van het NMK
Achteraf heeft iedereen altijd zijn eigen verhalen over de koers. Mijn versie komt er op neer, dat ik het eigenlijk best een irritante koers vond. Er stond heel veel wind op het lange rechte stuk naar de beklimming. Wat ik vervelend vond, is dat er slechts een paar jongens écht koers wilden maken. De rest reageerde vooral op iedere demarrage, maar wilden vooral niet overnemen als ze zelf in de wind kwamen. Naarmate de wedstrijd vorderde, begon ik echter te voelen dat het bij de anderen misschien wel meer van ‘niet kunnen’ was in plaats van ‘niet willen’. De kampioen van de laatste 3 jaar (Bart Lemmen) had datzelfde gevoel, wat hij in een gesprek na afloop bevestigde. Hij kon wel plots tegen de wind in ontsnappen uit het peloton. Hij nam al snel een mooie voorsprong, maar reed helaas voor hem lek. Op zo’n 18km voor de finish besloot ik er ook alleen van door te gaan. Na een ronde solo lukte het 3 renners om bij mij aan te sluiten. Dit was de definitieve ‘slag’ en vanaf toen ging het snel. Op de een na laatste beklimming zei ‘kopgroepgenoot’ Cesar Beilo (Fieldlabmanager NLDA): “We zijn nog maar alleen”. De 2 andere renners hadden moeten lossen op de klim. En zo gingen Cesar en ik dus samen de laatste ronde in. Op de laatste beklimming moest ook Cesar passen en zo reed ik de laatste kilometer alleen over de streep!

Het gevoel na afloop
Ik heb m’n vreugde volgens mij niet onder stoelen of banken gestoken toen ik over de streep kwam. Ik was echt superblij! Het NK militairen is toch hét wielermonument onder de militaire coureurs. Van oudsher staan er grote namen op de erelijst, nog uit de tijd van de dienstplicht toen er profrenners aan de start stonden, maar ook daarna stuk-voor-stuk sterke koppen. Je moet weten dat ik hier al veel ereplaatsen heb behaald, maar die allerbelangrijkste ontbrak. Als die leegte dan eindelijk wordt opgevuld, is dat een heerlijk gevoel! De aanhouder wint zullen we maar zeggen.

Grappige anekdote is dat ik de zilveren medaillewinnaar van gisteren een aantal jaren terug via het werk heb leren kennen. Cesar en ik zijn bevriend geraakt en in 2018 hebben we samen een intervaltraining afgewerkt op het NMK parcours. De oud toptriatleet reed me die dag het snot voor de ogen. Om dan in 2020 als tweetal de bel te krijgen voor de laatste ronde is wel heel bijzonder. Gelukkig voor mij waren de rollen nu wel omgedraaid, haha.


Stoppen op je hoogtepunt?
Stoppen zeg je? Nee joh, zolang ik als 38-jarige nog kan meerijden met de elite zie ik niet in waarom. Daarbij haal ik veel voldoening uit de wielrennerij en heb ik er plezier in. Dat is het allerbelangrijkste!

Publicatiedatum: 06 september 2020