Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 

JEFFREY'S GROTE VERZET TEGEN KANKER

Door Jeffrey Böckling
De Top(per)

We gaan met de redactie kort terug naar aflevering 35 van de Pen, die mooie aflevering met Jeffrey Böckling in de hoofdrol. Met zijn opa in een bijzondere bijrol. Of was het andersom, en had zijn opa de hoofdrol: “Helaas is mijn opa op te jonge leeftijd tijdens mijn VTO sport opleiding overleden aan kanker. Mijn opa is altijd heel erg belangrijk geweest voor mij en is een soort van vader figuur geweest omdat ik mijn eigen vader tot mijn 12 de jaar nooit gekend heb. Ondanks dat mijn opa niet echt aan sport deed, is hij toch een soort sport hero voor mij. Hij heeft mij altijd geleerd om niet op te geven en door te gaan. De mensen die mij kennen weten het als geen ander: helaas ben ik vaak erg koppig en trek ik mijn eigen conclusie. Dat deed ik ook al op jonge leeftijd. Had ik nou maar geluisterd naar mijn opa!” 

In een sportieve groep van het Vuursteun Commando, die in ’t Harde (waar Jeffrey zijn eerste functieplaatsing als nieuwbakken sportinstructeur uitvoert), heeft hij partners gevonden om voor het Kankerfonds in te zamelen. Met Team 026 streed hij al in de Roparun en na het organiseren van het KWF Firepower sportevent 2019 was het derde doel de Mont Ventoux beklimmen. Net als zijn bijdrage aan de Pen wederom een indrukwekkend stuk proza!

De bijzondere week
De Mont Ventoux vandaag achter ons gelaten en terug naar huis. Wat een week. Begonnen met de emotionele verhalen van elkaar. Iedereen van het ‘Fire support team’ was hier heel open over, wat ik erg respecteer. Want over geliefden praten die je bent verloren of dreigt te verliezen, in de strijd tegen kanker, vergt veel moed!

Donderdag waren de lopers en hardlopers aan de beurt en man, oh man, wat heb ik een enorm respect gekregen voor iedereen die dat heeft gedaan. Even de Mont Ventoux op lopen/rennen. Hoe moeilijk kan het zijn hè... Nou, ik had dat ook zwaar onderschat en mijn eigen doel om het 2x te doen is helaas ook niet gelukt.

Op vrijdag waren de fietsers aan de beurt en binnen ons team waren er diverse doelen, van 1x omhoog tot aan wel 4x omhoog. Mijn dag begon met wachten en onze teamleden motiveren om aan de top te komen. Wat een bikkels, iedereen die voorbij kwam op het 20km punt zat in de zogenoemde pain cave. Ik kon mijn steentje bijdragen om samen met de laatste van ons team mee naar boven te rijden. Een beetje kletsen en een heel klein beetje de wind tegenhouden gaf mij een voldaan gevoel en de top was ook snel bereikt! Mijn dag was nog niet over en ik voelde mij ook nog redelijk goed. Eén van ons (Huib) ging de berg 4x beklimmen met de fiets. Ik zou proberen om Huib bij de laatste beklimming uit de wind te houden. Op het 20km punt wachtte ik op hem, samen met de volgauto die ons de hele weg zou ondersteunen met drinken en eten. Samen afgedaald en beneden even rust gepakt met een blikje cola en een stuk pizza. Samen omhoog en ik deed echt mijn best om wat te betekenen voor Huib maar het werd mij al snel duidelijk dat hij een veel betere klimmer/ fietser is dan ik. Al heel snel waren de rollen omgedraaid en hield Huib mij uit de wind. Echt bizar, al een dikke 8 uren op de fiets en nog zo hard kunnen fietsen. Op het 10km punt wenste ik Huib veel succes en ik ging mijn eigen tempo rijden, wat beduidend langzamer was dan dat van Huib. Al snel verdween hij uit mijn zicht.
Ik kon mij na een tijdje gelukkig redelijk herpakken. Tot het 20km punt.

De laatste 6km waren de zwaarste fietskilometers die ik ooit heb gereden. Uit het bos de Kale Bergtop op. Wind in je bakkes en een soort van maanlandschap om je heen. Heel erg mooi maar ook heel erg zwaar. De verzuring in de benen werd steeds meer en ik dacht nog 1 tandje terug te kunnen schakelen totdat ik dat probeerde..... helaas, ik zat al op het lichtste verzet.... KNAK, hoe kan dat nou? Vanochtend reed ik hem nog met enig gemak omhoog en nu was alles leeg. Oké, herpakken, gewoon rustig omhoog. Als het niet sneller kan dan maar gewoon op dit tempo, als ik het maar haal, als ik het maar fucking haal! Nog 3km, het punt waarop de top al heel

dichtbij lijkt maar ik ook steeds meer in mijn bubbel raak. Gelukkig was daar nog de volgauto die mij nog een keer motiveerde en vroeg of ik wat nodig had. Maar ik had niks nodig en bovendien was ik bang dat als ik mijn stuur losliet ik om zou vallen.

Nog 2km het gevoel dat er echt niks meer inzit. Maar op dat moment moest ik ineens denken aan mijn opa en aan alle andere verhalen van de andere jongens van ons team. Ik liet een traan die door de wind snel van mijn gezicht werd geblazen. Ik kreeg weer energie en heel even voelde ik mijn verzuurde benen niet meer.

De laatste km het mentale gevecht dat je er toch echt bijna bent en er nog een eind versnelling in wilt gooien. Maar de benen dat niet zo zien zitten. Ik zat weer lekker in mijn bubbel tot dat ik ineens mijn naam hoorde.
" kom op Jeff, nog een klein stukje!' Ik keek omhoog en inderdaad, ik was er echt bijna, nog 200 meter. Ik voelde mij ineens weer opleven, nog heel even en de pijn is over.... wat zo bizar is en mij weer doet realiseren waarom ik en vele anderen dit doen. Als ik boven ben, is mijn pijn weg en hoe gelukkig je bent als dat zover is. De mensen met kanker die wij zijn verloren hebben dat gelukkige gevoel helaas nooit gevoeld!

Ik wil iedereen bedanken voor hun donatie voor het groot verzet tegen kanker! Doneren kan nog steeds!
Een wereld zonder kanker, is het mogelijk?

https://www.grootverzettegenkanker.nl/jeffreybockling

Publicatiedatum: 09-09-2019



DE FIETSER DIE 4X DE VENTOUX BEDWONG

Door Huib Zijderveld

De redactie heeft tussen april en juni veel contact gehad met Huib Zijderveld van het VustCo, een gemotiveerde collega die belangeloos zijn talenten inzet om geld in te zamelen voor het KWF Kankerfonds. Hij organiseert rondom de Lkol Tonnetkazerne een mooi combi-sportevenement met spinning, trailrun en wielrennen. Aansluitend zou hij zelf actief zijn om in september meerdere keren de Mont Ventoux te beklimmen. Er is een apart klassement voor degenen die op één dag op de racefiets vanaf de drie verschillende kanten omhoog gaan: le Cinglés du Ventoux. De gekken van de Ventoux. Goed getrainde militairen zijn nog gekker…..

Mont Ventoux, 6 september

Monument voor Tommy Simpson
We vertrekken in het donker vanaf het pleintje tegenover café ‘l Observatoire. Het is nog fris en uitgestorven in het dorpje Bedoin. Begrijpelijk, je komt hier alleen voor de Mont Ventoux. De kale berg, een mythe, 1600 hoogtemeters en 21 kilometer. Beneden in het dal is het overdag minimaal 30 graden in de zomer. Op de top minimaal windkracht 6 en ijzig koud. Het is de berg van Tommy Simpson, Jan Kal, en de rennende Chris Froome. Er is geschiedenis geschreven op dit altaar van de wielersport. Ik beklim vandaag voor het KWF de kale berg van vier verschillende kanten, ook via de route forestiere; een bospad met losliggende stenen en geulen. In totaal moet ik 197 kilometer en 6050 hoogtemeters overwinnen. Na het NK voor amateurs heb ik twee maanden specifiek getraind, voornamelijk duurritten, vandaag moet het gebeuren.

’s Nachts is de Mistral gaan liggen, in elk geval geen storm meer zoals de dag ervoor.  Het is ‘afgezwakt’ naar een harde koude wind die door het bospad jaagt. Twee graden, en aan de noordzijde is het nog kouder. Ik ontwijk de keien beter dan de kou en na ongeveer twee uur worstelen op de MTB kom ik boven. Niemand is nog aanwezig op de top. Behalve een collega met een grijs Renault busje die mijn racefiets aangeeft, ‘succes nog!’ hoor ik hem nog roepen voordat ik mij in de diepte stort, terug richting Bedoin.

Mijn tellertje wijst regelmatig 80 km/u aan en onderweg denk ik aan de Tour van Bau & Lau van 2013. In het bos bij Bedoin verdedigde Bauke Mollema in de hitte zijn klassement en werd zesde in de Tour. Froome won, ongekend goed was hij, beter dan Wiggins ooit was. Ik rij Bedoin binnen, het fonteintje langs en arriveer op het marktpleintje. Eerst maar opwarmen, het café ‘l Observatoire lijkt mij op dit moment de goden verzoeken. In dit cafe kreeg Tommy Simpson zijn cognac dat hem een kilometer onder de top fataal zou worden. Ik bestel mijn koffie wel ergens anders. Een vrouw van rond de 50 slurpt de restjes uit haar glas rosé, tja, het blijft Frankrijk. Twee werelden in een dorp. 
Bauke in het wiel van Froome
De tweede opgang gaat via het gevreesde bos, het gaat beter dan gedacht, de slijtage heeft nog geen vat op me. De hitte is nog niet schroeiend en op het kale gedeelte rij ik kop over kop met een Franse wielrenner naar boven. Na een bordje pasta, een halve fles multivitamine en een bidonwissel daal ik af naar Malaucene. Het wordt nu snel warmer, gelukkig nog niet heet of verschroeiend.

De koffie in Malaucene is beter dan in Bedoin, ook hier vrouwen van rond de 50 aan de wijn, het is net 12 uur. Een Nederlands stel met een klassieke MG cabrio wenst mij succes. Ze hebben hun halsdoekjes nog om, geheel in stijl met hun auto. ‘Zou je ook moeten trainen om de hele dag te zitten?’, vraag ik me af. Misschien een devolutie van de mensheid sinds de verbrandingsmotor is geïntroduceerd. Ik sla de hoek om richting de Mont Ventoux, linksaf, bruggetje over, passeer het 12 e -eeuwse kerkje en voel het weer, 12% stijging. Het is alsof je rem aanloopt, of sterker nog, iemand knijpt er in. Het zweet begint weer te lopen, de kuiten te branden en de hamstrings gaan trekken.


Ik moet Jan Kal gelijk geven, het is zo onuitsprekelijk vermoeiend, klimmen en weer afdalen. Najagen van de wind, lijden in de hitte en door niemandsland naar de top. Ik bedenk dat lijden uit een getraind lichaam gemakkelijker is dan met een uitgeteerd lichaam. Het lichaam wordt een schim door de chemo’s dat het gevecht niet meer wint. Daarom trap ik door en daarom halen we geld op als eerbetoon aan Robert, Mariska, Henk, Julia en ga zo maar door. Ik kom rond half drie boven, de vermoeidheid begin ik te voelen. Er zijn bijna geen toeristen meer op de top, ook mijn combi met daarin de resterende pasta is verdwenen. 

In de afdaling krijg ik gezelschap van Jeffrey Böckling die met mij de laatste beklimming opgaat, vanuit Sault is verreweg de gemakkelijkste opgang dus de buit is bijna binnen. Ik voel me weer goed als ik naar boven rij, mijn harstslag blijft stabiel en halverwege de klim schakel ik door naar mijn buitenblad. Jeffrey zie ik niet meer, hij is over de kook. Begrijpelijk, hij heeft 35 kilometer hardlopen op de Mont Ventoux nog in zijn benen. Ondertussen krijg ik ondersteuning van een volgauto, bananen, babyfruitjes en mueslireepjes worden overgeheveld naar mijn achterzakken. Doortrappen nu, vanaf Chalet Reynard waar het kale stuk begint.

Vermoeidheid komt echter als een sluipmoordenaar, na ongeveer 8 uur op de fiets is het beste er wel vanaf. Je kunt alleen nog maar stoempen zoals een Flandrien door de Vlaamse heuvels rijdt. Zonder souplesse maar wel met een blij gevoel kom ik aan op de top. Mijn rug en zitbotjes voelen blauw aan, mijn hamstrings en kuiten trillen van de zojuist geleverde inspanning.
Natuurlijk ben trots dat ik het gehaald heb, nog trotser ben ik op ons team van het VustCo dat gezamenlijk bijna 15.000 euro heeft opgehaald voor het KWF. Maar het meest blij ben ik dat alle deelnemers van het VustCo zichzelf hebben overwonnen voor een ander. Zoals Dennis die ondanks zijn enkelblessure in de voorbereiding, 26 kilometer doorbijt en naar boven rent. Zoals Ruben die in de laatste kilometer om de 20 meter moet stoppen omdat hij kramp heeft. En zoals Leo die dit jaar een tandje langzamer moet  maar toch met een trots gevoel naar boven fietst en de top haalt. Dit is groot geluk voor kleine mensen, dit is teamgeest in het groot.

Publicatiedatum: 14 september 2019