Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 

DF'79 AL 40 JAAR EEN VRIENDEN GROEP

Door Theo Vonk

Al jaren komt deze vriendengroep 2x per jaar bij elkaar en ook dit jaar kwamen de „oud” en oudere DF 79’ers weer bij elkaar. Dit jaar moest het ook wat bijzonders gaan worden want 2019 is het jaar dat de DF 79’ers elkaar 40 jaar kennen en lief en leed hebben gedeeld.
Of dit ook een bijzondere bijeenkomst geworden is, kunt u hieronder lezen.
 

Onze laatste bijeenkomst was september 2018, toen waren we in Zwolle met een rondleiding door het mooie oude stadje om aansluitend de stad vanaf het water te bekijken. Tevens namen we genoeg tijd en ruimte voor het happen en tappen. Toen werd er al afgesproken dat de 40 e verjaardag, ons jubileum jaar, in 2019 uitgebreid op mijn boot gevierd zou gaan worden. 

Eind 2018 was ik al begonnen om te proberen een match te krijgen met onze DF’79 mannen voor een twee- of misschien wel een driedaagse trip door het waterrijke Nederland, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Tevens moest er ook nog een moment gezocht worden, waarin we zoals gewoonlijk een avondje bij elkaar zouden komen ergens in NL, om lekker te kletsen, te lachen, en mooie herinneringen op te halen (want slechte hebben we niet). Verder spraken we ook af dat ook Rob Zimmermann zou worden uitgenodigd op deze heuglijke dag. Rob was tijdens onze DF’79 periode onze klasse instructeur en later tijdens de G-klas periode onze dubbelzinnige klasse-mentor.

Maar het zou allemaal heel anders gaan lopen dan wij in ons positieve brein hadden kunnen vermoeden

Om tot een 2-tal matches te komen moesten we allen met de billen bloot en onze overvolle agenda’s op tafel leggen. Maar aangezien onze DF’79 mannen geen thuiszitters zijn en met onze bescheiden maar toch wat oudere leeftijd ook nog eens zeer actief zijn.

Toen de 1e mail eruit ging met de vraag: “op welke dagen zou jij in 2019 samen kunnen komen”, stapelden de problemen zich al snel op. 

Het begon bij Rob (Jansen) omdat hij als eerste reageerde, hij had al meerdere rondreizen naar o.a. Suriname, Vietnam en andere landen geboekt (en je vraagt je af; wat moet ie daar toch?). Sjors (Röttger) kwam met het mooie verhaal, hij had inmiddels een camper gekocht en die in de USA gestationeerd. Tevens had hij nog verplichtingen als algemeen directeur bij de koninklijke handbalbond (welke weet ik niet) dus die had ook weinig vrije tijd meer over. Tiny † (van Kuijk), had zich al ingeschreven voor een aantal tennis clinic’s, tennis bijscholingen en cursussen (want Tiny wist ook: er is altijd nog ruimte voor verbetering) en daarbij opgeteld zijn vakanties met Antonia en / of zijn dochters, dus daar was ook maar heel weinig speelruimte. Daar schoot ik dus ook niets mee op. 

Van Jan (Hermans) onze amateur senior kampioen op de bicyclette wisten we dat hij vele wedstrijdjes in Europa reed en betrokken was bij enkele organisaties van wielerwedstrijden in het heuvelachtige Limburg. Hij kwam dan ook schoorvoetend met een mail waarin een groot en moeilijk pakket aan weken, waarin hij zijn wedstrijdjes zou gaan rijden door Europa. (Wie veel fietst gaat ook vaker vallen, of niet Jan?)

Ik dacht nog: dat gaat heel, heel moeilijk worden en dat dan ook nog eens in ons jubileum jaar. Toen kwam Leo (Sannen). Maar ook dat was wederom een teleurstelling. Buiten Leo’s activiteiten bij de Nederlandse schermbond, zijn trainingen bij de jeugd en zijn mantelzorg bij zijn schoonfamilie, heeft hij ook nog een caravan op een camping in Spanje staan, waar hij al vele maanden geleden zijn aanwezigheid voor het jaar 2019 had kenbaar gemaakt. (Wat moet ‘ie toch daar tussen al die b… bruine mensen, zou je denken.)

Nou, dan beginnen we toch gewoon weer opnieuw dacht ik nog bij mezelf, totdat ik mijn eigen lijst van het kunnen samenkomen had samen gesteld. Maar ook dat viel tegen. Graag zou ik eerst het voetbalseizoen ten einde brengen, daar ik nog een G-team train. Verder had ik rekening te houden met de schoolvakanties, aangezien ik ook nog enkele verstandelijke gehandicapten begeleidt in hun dagelijkse leven. Ook mijn werk in een tehuis voor kinderen die uit de ouderlijke macht zijn weg gehaald als “erzieher” moest ook allemaal nog in het puzzeltje passen. Tel daarbij onze geplande eigen vaarweken (dit waren er dit jaar bijna 10) en dan lijkt het allemaal wel onbegonnen werk. 

Uiteindelijk kwamen we noodgedwongen 1x bij elkaar, (gedwongen door het plotselinge overlijden van Tiny) en dat was om als DF’79 groep afscheid van Tiny te nemen. Dit was toch ook een heel bijzondere, memorabele dag. Wij kregen, als DF’79 groep, gelukkig de gelegenheid en tijd van de familie, om als vriendengroep op een gedenkwaardige wijze afscheid te nemen van onze bijzondere Tiny. Dat vanaf deze dag de DF’79 nooit meer hetzelfde zou zijn beseften we ons terdege. 

Vanaf dit moment toch weer de draad op gepakt en door het verlies van Tiny kwam er toch een kleine match binnen van geen 3 dagen, geen 2 dagen maar welgeteld 1 hele dag!

Was het eindelijk gelukt om met de 5 achtergebleven DF79’ers 1 dag bij elkaar te komen, de plaats was nog afhankelijk van waar ik op die dag met m’n boot ergens voor anker zou liggen. Maar de dag stond: “12 september 2019”. Vanwege het feit dat we allen verheugd waren dat er überhaupt nog een match gerealiseerd kon worden, hebben we ook allen over het hoofd gezien dat die dag ook de 15e verjaardag van ons dienstvak zou zijn. Jammer, erg jammer, maar we konden niet meer terug.

Zoals gezegd zouden we Rob Zimmermann ook uitnodigen die na mijn telefoontje, heel verbaasd reageerde en het eerst niet helemaal vertrouwde. Maar toch zei Rob dat hij heel graag deze uitnodiging aan nam (hij heeft waarschijnlijk ook niet zoveel in zijn leven). 

Jammer genoeg moest ook Leo kort voor onze samenkomst afhaken. Zijn schoonvader was op dat moment erg ziek (inmiddels overleden) en met zijn mantelzorg was Leo op dat moment een onontbeerlijke schakel in dat gezin. 

                                                  Ondanks zijn afwezigheid maakte Leo Sannen na afloop wel weer een van zijn inmiddels befaamde filmpjes.

De 12e september was wederom een bijzondere dag, het weer was prachtig, een mooie zonnige dag in september en de boot lag er mooi versierd bij, midden in het pittoreske centrum van Harderwijk. De koelkasten waren gevuld en de broodjes voor de eerste honger gesmeerd.

Onze ex-infanteristen Sjors en Rob konden de haven van Harderwijk niet vinden (volgens mij reden ze nog op een oud vloeistofkompas) en Jan die met de trein uit Sittard moest komen, wist niet dat er in de prachtig aangeprezen treinreizen bij de NS weleens een kinkje in de kabel zat. Al met al natuurlijk allen te laat (maar onthoud dit; vrienden komen altijd te laat, de vijand komt meestal te vroeg) maar binnen no time was de stemming weer top.

Nadat de 1e honger gestild was en de 1e verhalen waren verteld, gooiden de nieuwbakken matrozen de trossen los en voeren we de haven uit om te kunnen genieten van het water, de wind en de zon op het Wolderwijd en het Veluwemeer. Ondanks dat het roer overgenomen werd door de verschillende kapiteins liepen we tegen 16.00 uur zonder averij de haven van Harderwijk weer binnen. E.e.a. had waarschijnlijk ook te maken dat het in die tijd van het jaar wel erg rustig is op het water.

De drank kwam op tafel, de verhalen werden sappiger en de stemming steeg. Het wachten was op Rob Z. die rond 17.00 uur ons clubje zou komen versterken.

Rob kwam wel keurig op tijd (binnen het half uur) en het eerste uur werd gebruikt om bij te kletsen hoe het op dat moment er bij allen voorstond.

Tegen 18.30 uur naar een restaurant op de boulevard van Harderwijk alwaar een feestelijk gedekte tafel op ons stond te wachten. Ook Tiny † had uiteraard een plaatsje aan tafel.

Nadat er geproost werd op het 40-jarig jubileum en de afwezigheid van Leo en Tiny nogmaals werd besproken, werd Rob natuurlijk door ons uitgevraagd hoe en wat er nu allemaal gebeurde tijdens onze DF- en G-klas periodes. Dat Rob ook nu niet het achterste van zijn tong liet zien, maakte hem toch nog geen spelbreker.

Diverse instructeurs (wat mij is bij gebleven o.a. Oldenburger -Vogelaar – van Meurs – Meurs- Moonen en nog vele anderen) kwamen natuurlijk aan bod en werden nogmaals gewikt en gewogen. Dat er toch bij allen alleen maar positieve reacties waren betekent dat wij allen geweldige, mooie en vooral ook leerzame tijden hebben gehad op de diverse opleidingen van het OCLO.

Aangezien Jan met de taxi van de NS was gekomen moest hij ook nog zien dat hij de laatste trein tot in Sittard zou kunnen bemachtigen. Derhalve moesten we tegen 22.00 uur afscheid nemen van elkaar en ondanks de afwezigheid van Leo en Tiny (en de aanwezigheid van Rob!) was het toch weer een prachtige en unieke dag geworden.

De avond was omgevlogen zoals u wel begrepen heeft maar als laatste werd er toch weer afgesproken om in 2020 te proberen om 3 dagen, zoniet dan wel minstens 2 dagen, samen te komen.

U zult volgend jaar zien of dat de mannen van de DF’79 gelukt is.

Publicatiedatum: 10 december 2019