Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 

MONTGOMERY, ALABAMA: SNCO-OPLEIDING

Door Anne-Marieke van Hulst

Op maandag 28 augustus stond ik in de morgen om 3 uur klaar voor vertrek. Startpunt voor een nieuw avontuur.
Ik was erg verheugd dat ik in de gelegenheid werd gesteld om deel te nemen aan de opleiding aan de Senior NonCommissioned Officer Academy van de United States Air Force. Dit is een cursus die gegeven wordt voor Sergeant majoors en hoger. Dank aan de CLSK dat ik een van de zes personen (op jaarbasis) mag zijn om hier aan deel te nemen maar nog grotere dank aan mijn collega’s en mijn cluster. Zij nemen mijn functie waar tijdens een langere periode. Wat ik erg waardeer.

Locatie
Iets over de locatie waar ik zeven weken ben geweest. De school staat op een aparte basis waar alleen onder officiers opleidingen worden verzorgd. Het is een groot gebouw, met een bibliotheek, veel verschillende klaslokalen. De legering lijkt heel veel op de oude USA legeringsgebouwen op de KMSL Vliegbasis Woensdrecht. Ik had een eigen kamer, met een bed, bureau, koelkast, magnetron, kastruimte, tv en een badkamer. De grootte van de kamer is te vergelijken met twee kleine legeringskamers op de KMA. Verder is op de basis een kleine fitness, een bowlingbaan, eetzaal, supermarket, woningen van medewerkers, een lagere school en een postkantoor.

Sqn Bravo en flight 9

Ik was de enige Nederlander, de andere internationale studenten kwamen uit Turkije (2), Macedonië (1) en Saoedi-Arabië (3). Alle internationale studenten kwamen een week eerder, om een beetje wegwijs gemaakt te worden in de structuur van de Amerikaanse Luchtmacht en we behandelden gedeelten van de lesstof. Dit gaf mij de tijd om in te lezen in het cursusboek van ruim 400 bladzijden, woorden te vertalen en globaal een idee te krijgen over de opleiding. Voor mij erg waardevol. Hierdoor kon ik goed aansluiten in de klas en gelijk volledig meepraten met mijn flight genoten.

Mijn klas 17F bestond uit 322 studenten. Deze zijn verdeeld in 4 verschillende Squadrons (Sqn), die weer zijn verdeeld in 4 tot 6 flight’s. Iedere Flight bestaat uit ongeveer 13 tot 15 personen. Ik zat in Sqn Bravo en flight 9.
Ieder klaslokaal is aangekleed in een thema. Het thema van Flight 9 was Army. Dit is ook de reden dat wij geen flight werden genoemd maar Platoon 9. Mijn Amerikaanse klasgenoten kwamen overal vandaan: Afrika, Duitsland, Mexico en de overige zijn geplaatst in een staat van Amerika. We waren in totaal met 4 dames en 9 heren, uit allerlei verschillende werkvelden. Erg leuk om elkaars verhalen, ervaringen en situaties te horen. Zeker een meerwaarde van de cursus.

Cursus
De cursus gaat over alle facetten van leidinggeven. De opbouw is eerst “ik als leider” als individu, daarna “ik als leider” in een team en het laatste deel was strategisch plannen. De onderwerpen werden in eerste instantie theoretisch benaderd. Voordat de les begon lazen we de hoofdstukken, in de klas gingen we hier verder op in met doe-opdrachten of onderwijsleergesprekken. De onderwerpen waren bewustwording van je eigen gedrag, door middel van verschillende testen die we maakten. Visionaire leider, ethische leider, invloedrijke leider, de mediator en strategisch planner.

Groepsopdracht

De wijze waarop les wordt gegeven, is erg vergelijkbaar met de nieuwe weg die wij binnen Defensie zijn ingeslagen. Vanuit de hele taakbenadering de stof aanleren. Reflecteren op jezelf en opdrachten waarin je gestimuleerd wordt om in type 2 te gaan leren. (In type 1 leer je wel, maar leer je niet om beter te leren, type 2 is een wijze van leren om kritisch naar de eigen veronderstellingen te kijken en leren beter te leren, red.) Plus veel vanuit groepsopdrachten, zoals te zien is op de foto links. Wat je wel heel goed merkt en wat anders is bij ons (mijn ervaring ), is dat alles tot op de minuut is gepland. Het is er doorheen rammen van de stof. Er wordt niet gekeken of de groep het nog wel kan absorberen. De instructeur werkt veel vanuit zijn tablet en veel onderwerpen leest hij op. Ook de vragen over de stof zijn van tevoren voor hem uitgewerkt. Er zit hier niets van eigen inbreng in van de instructeur. Dit deden wij bij de LO&S School toch iets anders. Wij kregen te horen wat de leerlingen moesten kennen en kunnen, maar de weg hoe je iets aanleerde als instructeur was aan de instructeur. Die vrijheid heeft de instructeur hier niet. Denk dat dit ook te maken heeft dat de instructeurs die hier werken, uit alle werkvelden van de USA luchtmacht komen. Onze instructeur was werkzaam bij de Luchtmacht kapel, als geluid specialist.

Een gemiddelde studiedag zag er als volgt uit. Opstaan en drie keer in de week begonnen de lessen om 7 uur met PT les. (Physical Training, sportles.) Daarna stonden lessen ingepland tot half vijf en na het eten was je met groepjes of alleen aan het werk met lees- of inleveropdrachten. Zeker de eerste weken waren het lange dagen. Ook de weekenden gingen op aan huiswerk en leesopdrachten. Bijna geen tijd voor andere dingen. Ze verwachten echt dat je turbo kunt lezen. Opdrachten van 200 bladzijden lezen in een avond was heel normaal. De opdrachten, presentaties en essays die je moet schrijven, moeten minimaal 70 punten scoren voor een voldoende. Maximaal kun je 100 punten halen per opdracht.

In de klas had iedereen een eigen neventaak gekregen. Ik was de PT contactpersoon en regelde snacks en drank in de klas. Je kon goed merken dat ze geen sportorganisatie hebben zo als wij dat kennen in Nederland. De les wordt gegeven door de klassen instructeurs en alle lessen staan uitgeschreven in een document. Alles moet volgens het boekje. Opgesteld in linie. Instructeur telt tot 3 en in 3 tellen moet je een arm rond draaien en iedereen hardop tellen. Erg grappig om te zien, maar zeker niet motiverend om lekker te bewegen. Het beperkt mij. Nu heb ik toch al eens last van beweeglijke ledematen....
Positief is dat we met elkaar bewegen en dat het gestimuleerd wordt. (Iedereen staat nu op onze p-up / sit -up / mijl rennen scoringslijst.) Of het nu zo’n effectieve trainingsprikkel was, dat is de vraag.

Vanaf de 2e les hebben de PT contactpersonen van iedere flight deze w-up en cooling-down gegeven. Dus nu stond ik tot 3 te tellen
😊. Maar deed het op mijn manier en kreeg de groep lekker enthousiast. Als ik met klasgenoten hierover praat, geven ze aan dat dit niet gebruikelijk is binnen de Air Force. Alleen hier op de school.

Wat erg opvalt, is dat het Amerikaanse leger erg van het belonen en presteren is. Ze hebben voor alles een award of competitie. Zo is er een p-up, sit-up en hardloop competitie. Welke Flight kan de meeste p-up’s, sit-up’s of mijlen rennen tijdens de opleiding? Natuurlijk ook wie is de beste man en vrouw hier in? Ik had al gauw door dat onze klas niet voor de winst ging. Maar dat vind ik zelf ook niet het allerbelangrijkste. Veel belangrijker vond ik dat we met elkaar aan het bewegen waren en dat we iets deden. Ik doe toch al aan bewegen dus vind het niet erg om mijn aantallen op het bord te turven. In de laatste week werd er in de aula omgeroepen welke klas en individu de meeste aantallen hadden gehaald. Toen bleek dat ik de meeste P-ups had gemaakt van alle dames van klas 17F. Grappig.

Waar de Amerikanen erg goed in zijn en veel meer doen dan wij in Nederland, is het houden van motiverende Pep talks. Zeker twee tot drie keer per week werd er wel een gehouden en de nadruk gelegd op hoe belangrijk je taak als militair wel niet is. De Amerikaanse Luchtmacht heeft ook een eigen Airmen Creed. Wat vaak werd benadrukt. We hebben ook heel vaak hardop gezegd, (geschreeuwd) “I am an American Airman, Wingman, Leader Warrior”.

Liefdadigheid
Een zaterdagochtend stond in het teken van iets doen voor de omgeving. We waren met twee klassen in een High school, midden in Montgomery. De school zag er troosteloos uit, toen we binnen stapten leek het wel of we in de jaren ‘60 waren beland. Het nodigt niet uit om naar school te gaan. Hier is het financieel heel anders geregeld dan bij ons. De studenten in Nederland mogen echt niet meer klagen dat ze te weinig krijgen als ze deze school hebben gezien. De klasgenoten vertelden dat dit een school van de staat was en dat in het zuiden de financiële ondersteuning erg achterblijft.
Daarom zijn er zo veel privé scholen.
Maar dan moet je wel geld hebben.

Wij hebben de muziekruimte opgeruimd, schoongemaakt, de tape van de vloer gehaald en er weer nieuwe op geplakt. We waren ongeveer 4 uurtjes bezig. We hebben geld ingezameld en aan de muziekleraar gegeven. Hij heeft namelijk alle schoonmaakspullen en -middelen moeten kopen. Voor de kinderen hebben we muziekattributen gekocht en een nood (motiverende zin, red.) op het bord geschreven. Gaf een goed gevoel om iets te kunnen doen. Het is niet veel, maar de leraar was erg dankbaar.


In totaal ben ik zeven weken in Montgomery geweest maar heb niet veel van de omgeving gezien. Gelukkig waren er twee weekenden waarin we meer tijd hadden. Die dagen heb ik gebruikt om naar musea te gaan in Atlanta en ik heb vrienden opgezocht in Florida. Fijn dat dit kon en om even bij te kletsen. De laatste dag in Montgomery was de diploma uitreiking. Een mooie afsluiting. Als ik terug kijk, is het echt een hele mooie ervaring. Zware cursus, veel geleerd en nieuwe contacten opgedaan. Had het zeker niet willen missen en ik ben best een beetje trots op mijzelf dat het is gelukt.

Publicatiedatum: 29 januari 2018