Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 

KLU-SPORTINSTRUCTEUR SLAAT GEEN MODDERFIGUUR

Door Bauke Visser


Even terug op het net bij de LO&Sportorganisatie van de CLAS… Vorig jaar op 10 november was ik een van de gelukkigste mensen op de wereld. Ik had de VTO-1 afgerond en had van mijn hobby mijn werk gemaakt. Na een leerzame periode op de LOSS mocht ik eindelijk gaan beginnen als sportinstructeur op de KMSL/Vliegbasis Woensdrecht (CLSK). Tijd om mezelf te gaan ontwikkelen op de werkvloer, maar ook zeker weer tijd om sportieve doelen stellen. In de militaire opleiding en de VTO-1 heb je zo’n verschillend lesrooster met oefeningen, activiteiten en inspanningen dat er geen periodisering tegenop te maken valt.

Ondanks dat heb ik tijdens de VTO-1 vorig jaar met een vriend voor het eerst de Mud Masters Marathon gelopen. Gewoon.. voor de leuk en om hem over de finish te helpen, want het jaar daarvoor was hij uitgevallen op 30km. Tijdens die wedstrijd ben ik uiteindelijk 12e geworden in 05:59:58 uur, maar had niet maximaal getraind en gelopen. Je voelt ‘m aankomen… ik wilde het dit jaar nog een keer doen. Dit keer solo en voor een top klassering.

Voordat ik een hele periodisering ging maken, heb ik 2 doelen gesteld - zoals je voor je les ook eerst je doelstelling moet formuleren voordat je de les gaat voorbereiden, haha-, 1: Top 10 lopen en 2: Onder de 05:30:00 uur. Daarna ben ik een periodisering gaan maken van eerst algemeen trainen naar uiteindelijk specifiek. 24 uur voor de start van de Mud Masters Marathon ben ik even de feiten op papier gaan zetten:

-8 maanden intensief getraind en op mijn rust en voeding gelet.
-Van 81,3 kg naar 77,0kg vandaag de dag (afgelopen week zelfs een keer onder de 77kg).
-In mijn atletiekperiode woog ik altijd rond de 90kg.
-1035 geregistreerde trainingskilometers, waarvan:
 3x een halve marathon, 1x 10km wedstrijd, 5 survivalruns en 2 obstakelruns.
-4x top 3 en zelfs 3/4 een 1e plek.
-Survivalrun trainingen (1 á 2 per week) niet mee gerekend, waar je gemiddeld 4 á 5km loopt.
-Vo2-max van 52 naar 58.

Op zaterdag 22 september 09:00 uur was het dan zover. Ik stond fit en zelfverzekerd aan de start omdat ik wist dat ik er de afgelopen 8 maanden alles aan had gedaan om hier zo goed mogelijk te staan. De Marathonlopers moesten 1 keer een lus van 18 kilometer, 1 keer een lus van 12 kilometer en 2 keer een lus van 6 kilometer lopen. Vanaf de start nam ik gelijk de 2e plek in en begon mijn tempo te lopen wat ik vijfeneenhalf uur vast kon houden. De eerste 18 kilometer gingen zeer gemakkelijk en kon ik snel over de hindernissen komen en mijn 2e plek vast houden.

Bij ingang van de lus van 12 kilometer liep ik ongeveer 2 minuten achter de nummer 1 van de wedstrijd (die achteraf 3e zou worden). Op dat moment begon het weer ook flink om te slaan. Het begon met zware regenval afgewisseld met hagel en tussendoor ook onweer. Op dat moment besloot de wedstrijdorganisatie om de waterhindernissen er voorlopig uit te halen, maar de wedstrijd voort te zetten. Aan het einde van de 12 kilometer lus kwam ik bij de koploper terecht en gingen we tijdens de laatste twee lussen van 6 kilometer bepalen wie uiteindelijk de winnaar ging worden. 

Door de heftige weersomstandigheden werd het parcours nog een stuk zwaarder. Sportnieuws.nl schreef zelfs een artikel op Facebook met als kop ‘’Mud Masters was zelden zó nat en zwaar’’. Na ongeveer 3 kilometer afgelegd te hebben, in de een-na-laatste lus van 6 kilometer, kreeg ik een klein gaatje op de toen 2e loper van de wedstrijd. Op dat moment besloot ik om een kleine versnelling te plaatsen om zo mijn tegenstander te breken en mijn 1e plek veiliger te stellen. Met ingang van de laatste 6 kilometer kwam ik ‘de man met de hamer’ tegen. Vanaf dat moment waren mijn enige taken nog: tempo vasthouden, blijven lopen, blijven ademen, efficiënt hindernissen blijven nemen, de 1e plek vasthouden en veiligstellen.

Na 4 uur 53 minuten en 9 seconden kwam ik na een loodzware race van 44,1 kilometer als eerste over de finish op de Marathon. Toen ik over de finish kwam, kon ik het zelf bijna niet geloven. Maar nadat de chip en tijd werd gecontroleerd door de wedstrijdorganisatie mocht ik het podium op voor de huldiging.

Publicatiedatum: 27 september 2018