Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 

LUCIA! Ik ben een ervaring RIJKER!

Door Arian van Helden

Arian tijdens zijn 60k tijdens de Trappenbergloop op de Wilhelminaberg.. 55 keer die trap op in 9 uur. 27600 treden!

‘ “Dope!”, denk ik nog…

Hoewel het totáál niet nodig is, dwalen mijn gedachten af naar iets lekkers. Het is rond acht en anderhalf uur geleden pas, duwde ik de laatste hap van mijn avondeten weg. Het is onmogelijk dat ik nu weer trek heb. En toch….

Typisch gevalletje dopamine. Het beloningssysteem draait overuren. Alleen al de gedachte dat er zometeen wat ‘lekkers’ zit aan te komen. Maar dan die onaangename stress…

Sinds enige tijd heb ik zo’n verknipte relatie met voeding. Tot drie jaar geleden schoof ik alles wat los en vast zat naar binnen, zonder daar een uitgesproken gevoel bij te hebben. Veel gezonde dingen, maar ook genoeg ongezonde. Natuurlijk heeft m’n lichaam daar stress van, want het moet al die shit maar weer zien te verwerken. Door omstandigheden is daar ook de stress van de wetenschap van de minder briljante keuze bijgekomen. Een bek vol. Dubbele stress dus. Cognitieve dissonantie op olympisch niveau, want ik ben een t.o.p.d.e.n.k.e.r.

Ik besluit naar de supermarkt te wandelen. Laat m’n telefoon thuis, want weet dat mijn vriendin me zo gaat bellen. En het voelt gewoon niet goed, dat ik die chocoladereep aan het wegduwen ben, terwijl zij me aankijkt. Ik weet het. Fout, fout, fout.

Eenmaal in de supermarkt loop ik naar de chocolade afdeling. Al die keuze, en alles vraagt mijn aandacht. Ik kies, neem een heerlijke reep uit het schap en draai ‘m om. ‘Suiker, cacaoboter, melkpoeder, weipoeder…pffff, misschien toch maar chips. Gebakken in 100% zonnebloemolie…yeah…of toch niet yeah? Fuck, koeken dan maar. In niet minder dan 20 minuten loop ik van chocola naar chips naar koeken naar chocola naar chips. Ik krijg sterk het idee dat ik ondertussen in de ‘kill-box’ van de camera’s loop en dat de bediening mij kenmerkt als een potentiële winkeldief. Als uit mezelf getreden zie ik daar mezelf lopen. Een kansloze verslaafde, op zoek naar z’n ‘shot’. Getuige van de patstelling tussen de coalitie van reptielen- en zoogdierenbrein en mijn neocortex. In het staakt-het-vuren schiet ik naar de groenteafdeling, pak een beker snoeptomaatjes en loop door het mijnenveld naar de kassa. Ik reken af. De volgende minuten bekruipt mij een gevoel van verslagenheid. Compleet verloren duw ik een paar van die rode ‘nachtschadekogels’ naar binnen. Het feestgedruis in mijn hoofd is gestopt. De dopamine druppelaar dicht. WTF…er kwamen toch snelle suikers aan?

Het kost de hele wandeling naar huis, om me te realiseren dat deze keuze de oneindig veel betere is. Het lijkt op een simpele keuze, maar deze ombuiging is enorm. Ik heb er bewust of onbewust dagelijks mee te maken.

Op mijn telefoon zie ik dat mijn vriendin gebeld heeft. Ik bel terug. Ik dacht dat het leermoment voor deze dag zojuist geweest was. Niets is minder waar. Ze bevestigd me dat dit echt een mini-doorbraak is. “Je bent tegen dat sterke beloningssysteem ingegaan en hebt de betere keuze gemaakt”, zegt ze. “Dat is knap!” “Ja, het is ergens wel knap”, herhaal ik, en zeg daarna iets wat wel waar is, maar wat ook meteen het probleem is voor vervolgkeuzes. “Morgen teer ik nog op deze goede keuze en maak ik de betere voedingskeuzes, maar overmorgen lispelt mijn reptielenbrein mij weer terug in het oude cirkeltje: “Goed gedaan man! Jij verdient een beloning voor het al een dag geen shit eten. What about chocolaaaai?

Het is even stil. En dan volgt de les voor vandaag. Ze zegt; “Zit daar het probleem ook niet? Dat je nu je toekomst al omschrijft, die gebaseerd is op het resultaat uit het verleden?” BAM!! ‘

Arian presteert behoorlijk op chocolade

 

Bovenstaand verhaal eindigt met een cadeautje. Dit is precies wat ik nodig had een aantal weken geleden. R.M.W.O. Majoor Kroon had zes (oud-)instructeurs van diverse defensieonderdelen benaderd om te ondersteunen bij een televisieprogramma met Lucia Rijker. In dit programma krijgen veertien adolescenten met een uitdagende jeugd de kans om vrijwillig een aantal ‘masterclasses’ te volgen van bekende Nederlanders. Aangezien defensie ook deel uit maakt van onze samenleving, werd Kroon gevraagd om een kijkje in de keuken te geven. Dit resulteerde in een tweetal momenten: Een groepsgesprek in een klaslokaal, verzorgd door de majoor. En beweging in de speeltuin van de Korporaal Van Oudheusdenkazerne, verzorgd door de instructeurs. Verbazing, emotie en een versneld groepsproces.

“De bewuste keuzes die we maken is het eindproduct van een onbewust proces.”

Aan de hand van de introductie heb ik duidelijk proberen te maken, dat er een enorme les te leren was uit een enkele opmerking. Deze les heb ik kleur proberen te geven in de vorm van een aantal grove lijnen voor evaluatiemomenten gedurende de dag. Het leek mij daarom op het moment van dit schrijven interessanter om eens te kijken naar de omlijsting, vanuit mijn persoonlijke oogpunt, in plaats van naar het chronologisch omschrijven waar eenieder mee bezig was.

De kinderen hebben bewust een flink aantal negatieve ervaringen meegemaakt, die zijn doorgedruppeld naar het onbewuste. Keuzes die ze maken komen voort uit een bepaald referentiekader. En dit kader is door de tijd hun comfortzone geworden. De situatie waarin er geen dingen gebeuren die onbekend zijn. Het is meer een geruststellende vertrouwdheid, zelfs als het hen niet helpt of zelfs schaadt. Een keuze maken waarvan ze de uitkomst niet kunnen overzien zou beter kunnen uitpakken, maar de angst voor het onzekere regeert. Ik spreek nu steeds over hen, maar dit geldt natuurlijk ook in meer of mindere mate voor ons allen.

Het was aan Kroon en ons om wat gedragsveranderingen te bewerkstelligen. Het key point van zijn klasseninteractie was dat de kwaliteit van je leven niet afhangt van wat je overkomt, maar van hoe je erop reageert. Deze uitspraak komt voort uit de musical ‘Soldaat van Oranje’, maar is natuurlijk al op vele manieren vertaald door de tijd. En hoe mooi het ook omschreven wordt, het komt neer op één ding: MINDSET. Eerlijk is eerlijk. Het is een beetje een kip-ei-verhaal. Als je positief bent en er gebeuren dingen om je heen, dan ga je daar anders mee om, dan wanneer je negatief bent. Maar een gebeurtenis of een trigger kan je ook negatief stemmen, waardoor je in opvolgende gebeurtenissen weer anders reageert.

Lucia Rijker zal niet gauw de rol van slachtoffer spelen.

Om die reden probeerde ik persoonlijk de groep drie aandachtspunten mee te geven, die ik in meer of mindere mate terug liet komen in evaluatiemomenten.

Stap uit je slachtoffer rol.

Het is heel gemakkelijk om iets wat goed gaat toe te schrijven aan eigen kwaliteiten en iets wat minder goed gaat te wijten aan externe factoren. Probeer jezelf af en toe een spiegel voor te houden, door bij feedback of opbouwende kritiek niet meteen weerstand op te bouwen. Overdenk het. Toets het. Haal eruit waar je wat mee kunt en laat de rest links liggen.

Focus op wat je WEL wilt i.p.v. wat je NIET wilt.     

Wat je aandacht geeft, dat groeit. Zowel positief als negatief. Door regelmatig hardop tegen jezelf te zeggen en/of op te schrijven wat je wel wilt, zul je kleine succesbelevingen gaan krijgen. Geniet daar ook van. Het zal positiviteit aantrekken en wordt na verloop van tijd ook geregistreerd in je onbewuste. Vanuit die positie ben je beter bestand tegen wat er op je pad komt. Je blijft gemotiveerd om steeds het volgende, kleinst mogelijke stapje te maken in de richting van je doel. Dat is hoe het werkt! Vanuit de negatieve positie is het heel lastig om het doel, wat jou uit die positie krijgt, te overzien. Alleen door steeds een kleine stap te maken, zul je de volgende zien. Bedenk wel; niet alle stapjes zijn succesvol en positief.

Durf op je bek te gaan EN het te zien als leermoment.

Lucia Rijker helpt jongeren.

De huidige maatschappij zorgt voor een gigantische hoeveelheid ruis. Hierdoor word je afgesneden van je innerlijke kompas. Je blijft dan een beetje aanrommelen naar de maatstaven van de maatschappij. Als je de social media gelooft dan lijkt het alsof iedereen, behalve jij, succesvol is. Dat je je geen fouten meer kunt veroorloven, omdat je dan per direct enorm aan het falen bent. Hierdoor ontstaat angst. En angst is een show-stopper, een verlammingsstrategie van je onbewuste om je in je comfortzone te houden. Wanneer je in staat bent om de social media een beetje los te laten en uit te zoomen, dan kom je er achter dat er ruimte is, en nodig is, om fouten te maken. En dat je pas faalt wanneer je na een hele lange tijd terugkijkt en je de conclusie kunt trekken, dat je structureel dingen hebt nagelaten om dichter bij je doel te komen. Sometimes you win, sometimes you learn.

Ach…heerlijk, die zelfreflectie…

Publicatiedatum: 24 oktober 2018