Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 

MET DE POLLEPEL GESCHREVEN
DEEL 7 : STAN THE MAN

Door columnist Indy van de Poll

Het sportjaar zit er weer op! En wanneer iets er bijna opzit, juist ja, is het tijd om de balans eens even op te maken. Te kijken naar de schitterende hoogtepunten van opnieuw een geweldig jaar. Dit jaar steekt er echter eentje voor mij bovenuit. En nee, sorry Nederland, wij zijn het niet. Want ja, ik had natuurlijk kunnen kiezen voor Turbo Tom in de Vuelta, of voor de Nederlandse sprintkoningin, Dafne Schippers, met goud op de 200 meter. Ik kies voor een Zwitser. Mijn chauvinistische gevoelens schoof ik rigoureus en met de nodige pijn in het hart opzij en maakte de keuze die ik had moeten maken: Stan The Man, finale Roland Garros 2015. Mijn hoed, die gaat af.

Heer en meester was hij. De nummer één van de wereld mocht de eerste set nog naar zich toetrekken, daarna was het een Zwitsers huzarenstukje op het Court Phillipe Chartrier.

Wawrinka liet Djokovic op zondag 7 juni 2015 van 15:00 tot pak ‘m 18:00 uur, fungeren als figurant. Kiezelharde forehands en stijlvolle backhands vlogen de Serviër aan alle kanten om de oren. Hoe hard hij er ook zijn best voor deed en hoe graag hij die ontbrekende titel ook wilde pakken, er was werkelijk waar geen houden aan. De Zwitserse stoomtrein knalde genadeloos hard door en pakte zo zijn tweede Grandslamtitel in zijn loopbaan.

Ondanks die fraaie stijl en oogstrelende klappen met zowel de back- als de forehand, lijkt het net alsof de beste man voor iedere partij net van het strand af komt gelopen. Met zijn roze geruite zwembroek kwam hij keer op keer maar weer de baan opdraven, terwijl hij waarschijnlijk liever nog even had blijven liggen in het zand.

Of dat is het, of de kledingsponsor van de Zwitser kent zware tijden en kan het zich niet eens veroorloven om een normale tennisbroek voor de nummer vier van de wereld aan te schaffen. Het heeft er verdomd veel van weg dat ze er vlug even eentje bij de Zeeman op de kop hebben getikt en tegen Stan hebben gezegd dat het even niet anders was.

Maar ja, wat maakt het ook eigenlijk uit. Ook al loopt hij erbij als een circusclown, tennissen kan hij!

En nee, die vergelijking met die circusclown maak ik overigens niet voor niks. Naast die belachelijke broek stapt Wawrinka voorafgaand aan vrijwel iedere partij ook met een neus zo rood als een tomaat de baan op. Keer op keer krijg ik het donkerbruine vermoeden dat onze grote vriend in de kleedkamer net even vijf pitchers achterover heeft geslagen. Of dat hij zo nog even doormoet naar het verjaardagsfeestje van zijn kleine nichtje om daar als clown te spelen en ballonendieren uit zijn fluwelen handjes te toveren. Dit omdat ze het zich daar ook al niet kunnen veroorloven om een serieuze clown op te laten draven. Geldcrisis. Overal waar Wawrinka komt, gaat er iets mis met de financiën. Gelukkig heeft Stan zelf genoeg op zijn bankrekening staan om wat flappen uit te delen, dus dat zit wel snor.

Maar goed, weer even terug naar het tennisspel van de dertigjarige klasbak. Eén woord: Oogstrelend! Als hij de komende jaren lekker door blijft klapperen met die forehand, acht ik de kans aanwezig dat hij de door Djokovic felbegeerde Carreer Slam eerder te pakken heeft dan de Serviër zelf. Parijs ligt de nummer één van de wereld namelijk niet zo lekker. Keer op keer verprutst hij zijn kans. En wanneer hij dan eindelijk denkt dat het er van gaat komen, is er weer één of andere dorpsidioot die er met de Coupe des Mousquetaires vandoor gaat.

Heeft Djokovic de negenvoudig kampioen eindelijk op de knieën gekregen en het rustig kan afmaken tegen een Zwitser in een zwembroek, faalt hij opnieuw.

Stan The Man mag en kan niet onderschat worden. De billenmaat van King Roger krijgt vuurspugende ogen bij een snotneus die hem te laag inschat. Zodra er een niet honderd procent geconcentreerde opponent aan de andere kant van het net staat, weten we al wat voor een middag het gaat worden: Een circusclown gaat onbenaderbare backhands langs de lijn produceren en straft alles en iedereen nog harder af dan zijn eigen forehand is.



King Roger (links)

Stan the Man (onder)

Ik zou daarom als Frans publiek zijnde volgend jaar dus ook maar even uitkijken met het gefluit richting Stan en zich wat beter gedragen dan in 2015. Anders zou het zomaar eens kunnen zijn dat je, wanneer je je in alle rust denkt in te smeren met factortje 50, een service van 216 km/u per ongeluk tegen je giechel krijgt geslagen.

Dus ja, pas maar op en doe wat je moet doen volgend jaar: Draag deze geweldenaar op handen en geef hem wat hij verdiend.

Wawrinka zorgde voor hét sportmoment van 2015. Met zijn fabelachtige enkelhandige backhand langs de netpaal, die hij op het oog achteloos uit zijn mouw leek te schudden, pakte hij me volledig in. Ik was verkocht. Er kon een strik omheen.

Stan, jij bent The Man!