Vrienden van het dienstvak LO&Sport
 
 
 
 


MET DE POLLEPEL GESCHREVEN
DEEL 5 : STRIJD TUSSEN VADER EN ZOON

Door columnist Indy van de Poll

Snelpak aan? Snelpak uit? Snelpak aan? Snelpak uit? Ik wist het niet. Wat moest ik doen? Vanwege het feit dat ik eigenlijk helemaal geen militair ben en al in mijn handjes moest knijpen dat ik überhaupt mee mocht doen aan het NMK Wielrennen, liet ik dat verdomde snelpak voor wat het was. Ga ik een beetje de show lopen stelen met zo’n gelikt tenue, het leek me toch wat ongepast.

Op een oogverblindend parcours dat vroeger in alle schoonheid diende voor de KNWU Districtkampioenschappen van Midden-Nederland, werd er onder perfecte omstandigheden gestart. De organisatie was dankzij zowel de KNWU als de Sportcommissie, onder leiding van Roel Hessing, daarnaast uitstekend voor elkaar. Alle ingrediënten waren dus daar om er een fantastische koers van te maken.

Nadat de vrouwen, die een zeer goede wedstrijd reden, na iets meer dan vijftig kilometer af waren gesprint en Laura van Regenmortel daarbij zegevierde, werd het tempo in de daaropvolgende ronde gigantisch de hoogte in gebracht en was het bikkelhard afzien op de beklimming die ons richting de finishdoorkomst leidde. Het was een laatste, hevige poging om dichterbij de ontsnapte twee (Verhoeks en Van Toorenburg) te komen. Het was tevergeefs. In een uiteindelijke sprint à deux was het Verhoeks die knap beslag legde op het rood-wit-blauwe tricot. In een achtervolgend groepje was het Van Eis die de resterende podiumplek voor zich opeiste.

Naast de koers waar het uiteraard om draaide, speelde er zich in het peloton nog een bescheiden wedstrijdje af. Na vele duels met mijn vader op de avondwedstrijden van onze wielervereniging, was dit een allesbeslissende te noemen. Voor eens en altijd zou er een winnaar komen in de felle strijd die we vanaf het voorjaar van 2013 leveren. Na een aantal pijnlijke, rechtstreekse nederlagen op wat trainingswedstrijden, waar hij zijn razendsnelle sprint eer aan deed, was dit hét moment om te laten zien hoe de verhoudingen nou daadwerkelijk lagen. De rangorde in huize Van de Poll stond op het spel op een doodnormale middag in augustus. Het was nu of nooit!

Dat we niet mee zouden doen om de prijzen was ons beide duidelijk. Het zou een duel in de luwte worden. Een wedstrijd in de wedstrijd. Twee voor de prijs van één, zoals Ducrot dat altijd zegt, wanneer de kopgroep wegblijft en de klassementstoppers enkelen minuten daarachter elkaar eveneens het vuur aan de schenen leggen. We zorgen voor een extra koers. Niemand die het echter wist…

Mijn voorbereiding was uitstekend. Beentjes geschoren, uitstekende koersomstandigheden en een parcours als op mijn lijf geschreven. Daar zou het in ieder geval niet aan liggen. Geen excuses. Mijn vader baalde daarentegen van het parcours dat juist niet voor hem gemaakt was, dat de beklimming veel te zwaar was, dat ik dertig jaar jonger was, en dat ik dertig kilo lichter dan hij was. Of ik daar wat aan kon doen?! Om zijn zelfvertrouwen echter nog wat verder de grond in te boren, kocht ik de dag voor de wedstrijd nog een tweetal gelletjes, om tijdens een moeilijk moment in de koers snel naar binnen te kunnen werken. Ik had hem gezegd dat hij er ook wel eentje kon krijgen. Ik toonde hem de twee sinasgelletjes en zag zijn gezichtsuitdrukking abrupt omslaan. Die lustte hij niet. ‘Oh, sorry pap! Dat wist ik niet. Sorry.’ Ha, wat een giller! Tuurlijk wist ik dat wel! Ik ben niet gek. De grond inboren die ouwe!

Om ons persoonlijke duel vooraf al in mijn voordeel te beslissen, deelde ik de genadeklap uit. Ik toonde hem de uitslag van de laatste trainingswedstrijd die we reden in voorbereiding op het NMK: In de eindsprint, toch echt zijn ongekende specialiteit, werd ik zevende, hij achtste. Weliswaar een miniem verschil, een verschil is een verschil. Hij dacht na de koers het prestigesprintje nog op zijn naam te hebben geschreven, het was zonder enige twijfel de mijne.

Al voordat er een meter was gekoerst, had ik de overwinning al in de tas. Ook al zou hij vrijdag de turbobenen van Cancellara eronder hebben zitten, winnen zou hij niet. Na al die voorafgaande tegenslagen kon hij trappen wat hij wilde, mij verslaan zou ‘m echt niet worden! Moraal, dat had hij niet.

        Nog een strijd binnen de strijd: links vooraan de columnist, rechts achteraan zijn redacteur

Uit respect zei ik hem dat hij dat gelletje toch maar gewoon moest nemen. Te ver gaan in onze tweestrijd was ook niet leuk. Ik verbaasde me al over het feit dat hij überhaupt nog deel wilde nemen! Als ik zoveel tegenslagen had gekend en met het zelfvertrouwen van 0,0 aan de start zou moeten verschijnen, had ik de handdoek waarschijnlijk al lang geworpen. Dan zou ik met mijn belabberde acteertalent er een opkomend griepje van hebben gemaakt. Mijn vader zette daarentegen door. Dus ja, dat gelletje, die had hij wel verdiend. Die smaak valt daarentegen reuze mee en is daarnaast ook wel het laatste waar je mee bezig bent, wanneer je zit af te zien als een beest.

Toch gooide hij er uit lichte wanhoop nog een litertje Zwitserse massageolie tegenaan, om zijn moraal nog enigszins terug te laten keren, het deed er niet meer toe. De vogel was gevlogen. Zoonlief was de baas!

Raad eens wat?!

Rijd ik lek…